నమ్మవేమో గాని అందాల యువరాణి ..
నేలపై వాలింది .. నా ముందే మెరిసింది..
అందుకే అమాంతం నా మదీ .. అక్కడే నిశ్శబ్దం అయినదీ ..
ఎందుకో ప్రపంచం అన్నది ఇక్కడే ఇలాగే నాతో వుంది .
నిజంగా కళ్ళతో వింతగా మంత్రమేసింది .. అదేదో మాయలో నన్నిలా దించివేసింది ||నిజంగా||
నవ్వులు వెండి బాణాలై నాటుకుపోతుంటే ..
చెంపలు కెంపు నాణలై కాంతిని ఇస్తుంటే ..
చూపులు తేనేదారలై అల్లుకుపోతుంటే ..
రూపం ఈడు భారాలై ముందర నిల్చుంటే ..
ఆ సోయగాన్నే నే చూడగానే .. ఓ రాయిలాగా అయ్యాను నేనే ..
అడిగ పదముని అడుగు వేయమని కదలలేదు తలుస .. ||నిజంగా||
వేకువలోన ఆకాశం ఆమెని చేరింది ..
ఓ క్షణమైనా ఆధారాల రంగుని ఇమ్మంది ..
వేసవి పాపం చలి వేసి ఆమెని వేడింది ..
శ్వాసలలోన తలదాచి జాలిగ కూర్చుంది ..
ఆ అందమంతా నా సొంతమైతే ఆనందమైన వందేళ్లు నావే
కలల తాకిడిని మనసు తాలదిక వెతికి చూడు చెలిని .. || నిజంగా||